"Με φίνετσα σαν αυτή της Joan Armatrading στα πρώτα της χρόνια...με εμφάνιση και άκουσμα ενός θηλυκού Jimi Hendrix...να θυμίζει την Joni Mitchell...με φωνητικές ικανότητες σαν αυτές της Tracy Chapman και με μεγάλη τζαζ συλλογή...σαν τον Stevie Wonder μεταξύ Αβάνας και Bahia... η Yusa καταφέρνει να ακούγεται και σαν την Gal Costa αλλά και σαν τη Maria Bethânia...."

Ένα τυχαίο δείγμα των κριτικών που απέσπασε για τα πρώτα δύο άλμπουμ της ("Yusa" και "Breathe") επιβεβαιώνει την υπόθεση ότι η Yusa είναι μουσικός κάποιου μουσικού έχοντας να δώσει κάτι σε όλους ή αν προτιμάτε έχοντας να δώσει τα πάντα σε κάποιον. Παίζει με απίστευτη δεξιοτεχνία κιθάρα, μπάσο, πλήκτρα και κρουστά. Είναι μια ποιήτρια που γράφει και τραγουδά γλυκόπικρα τραγούδια που περισσότερο σε εκστασιάζουν απ’ ό,τι θέλετε να παραδεχτείτε. Φέρει αρκετά χαρακτηριστικά της τζαζ ώστε να συγκεντρώσει κόσμο σε γνωστούς χώρους όπως το La Zorra y el Cuervo στην Αβάνα και το Ronnie Scott στο Λονδίνο, ενώ είναι αρκετά φάνκι ώστε να πάει σε μέρη στα οποία πιθανόν να είχε βρεθεί μονάχα η Me’Shell Ndegeocello.

Η Yusa ασχολείται με τη μουσική από όταν ήταν έξι χρονών. Έμαθε να παίζει κλασσική κιθάρα στο δημοτικό σχολείο Alejandro García Caturla και στη συνέχεια έκανε μία ενδεχομένως καταστροφική επιλογή για την καριέρα της. Παρακολουθώντας μαθήματα στο ωδείο Amadeo Roldán, επέλεξε να επικεντρωθεί σε ένα συγκεκριμένο είδος κουβανέζικης κιθάρας που λέγεται "tres", λόγω των τριών ζευγών χορδών της.

Η Yusa ήταν η μοναδική στην τάξη της που ειδικεύτηκε στο tres. Στην πραγματικότητα ήταν γενικότερα η μοναδική που έκανε κάτι τέτοιο.Δεν υπάρχει κάτι ιδιαίτερα δύσκολο όσον αφορά το κουβανέζικο tres. Το όργανο αυτό έγινε διάσημο από τον Arsenio Rodriguez και τη μικρή του ορχήστρα Conjunto τη δεκαετία του 1940. Ωστόσο, τη δεκαετία του 1990 όταν η Yusa ήταν στο ωδείο, το tres δεν συνδεόταν με το παραδοσιακό κουβανέζικο son – το είδος μουσικής που παιζόταν από τους guajiros στις ταβέρνες της χώρας – και σπάνια, αν όχι ποτέ, το έπαιζαν γυναίκες.