Ο Harold López-Nussa κάθεται στο πιάνο και μετά απόμερικές κλίμακες για ζέσταμα πηγαίνει στη δουλειά. Ενώ πριν από λίγα λεπτά ήταν χαλαρός, κουβέντιαζε και έκανε αστεία με το κοινό, ξαφνικά μεταμορφώθηκε και πνευματικά αλλά και σωματικά. Είναι ολοκληρωτικά συγκεντρωμένος, ενώ η δεξιοτεχνία του επιβεβαιώνεταιξανά και ξανά με άψογα ’ανεβάσματα’ και ’κατεβάσματα.’ Το κεφάλι του και οι ώμοι του παίρνουν κλίση προς το μουσικό του όργανο, όχι από πίεση αλλά με την ταπεινότητα ενόςιππότη που υποκλίνεται στον ανώτατο άρχοντά του. Η αναπνοή του που ακούγεται και το διακεκομμένο μουρμουρητό του τον παρουσιάζουν ως μια λιγότερο ανήσυχη εκδοχή του Glenn Gould.

Ο Harold παίζει το κομμάτι "Memories of Tomorrow" του Keith Jarrett και στη συνέχεια ακολουθεί μία από τις δικές του συνθέσεις. Αυτή η σύντομη παράσταση είναι αρκετή για να δείξει το φάσμα του μουσικού του οίστρου, καθώς και τη βαθιά γνώση της σύγχρονης τζαζ, της εγχώριας κουβανέζικης ρούμπα και όλων όσα βρίσκονται ενδιάμεσα αυτών. Όταν σταματά να παίζει, το χειροκρότημα είναι τόσο έντονο και με τόσο μεγάλη διάρκεια λες και βρισκόμαστε στο Montreux Jazz Festival, όπου ο Harold κέρδισε το πρώτο βραβείο στον διαγωνισμό του σόλο πιάνο το 2005 και όπου προσκλήθηκε να δώσει παράσταση την επόμενη χρόνια.