Το "Adios, Hemingway" είναι ένα μυστήριο δολοφονίας, το πέμπτο από τη σειρά του Mario Conde (και το πρώτο από τα έργα του Padura που μεταφράστηκε στα Αγγλικά το 2005). Ο Mario Conde είναι ένας αστυνομικός που θα μπορούσε ακόμα καλύτερα να είναι και συγγραφέας και που εκφράζει "τη συμπαράστασή του στους συγγραφείς, στους τρελούς και στους μέθυσους." Προς τα τέλη της δεκαετίας του ’50 ο Hemingway θα μπορούσε εύκολα να ανήκει και στις τρεις αυτές κατηγορίες, αλλά υπήρχε ένα πρόβλημα: πρόδιδε τους ανθρώπους που του είχαν φερθεί καλά και αυτό είναι κάτι που δεν μπορούσε να συγχωρήσει ούτε ο Conde αλλά ούτε και ο δημιουργός του. Οπότε, όταν ο Conde ξεθάβει ένα 40χρονο πτώμα από την αυλή του Hemingway, τον κυνηγάει με τον ζήλο του Philip Marlowe ή οποιουδήποτε άλλου λογοτεχνικού ντεντέκτιβ που σέβεται τον εαυτό του.

Ο Hemingway και ο Padura έχουν μερικά κοινά στοιχεία: το μούσι, το τυπικό μεξικάνικο πουκάμισο, το ενδιαφέρον για τα σπορ (ο Padura ήλπιζε να γίνει επαγγελματίας παίκτης μπέιζμπολ μέχρι που συνειδητοποίησε ότι δεν είχε αρκετή δύναμη για να τα καταφέρει στο χτύπημα της μπάλας). Και οι δύο ξεκίνησαν ως δημοσιογράφοι και άφησαν το μάτι του ρεπόρτερ να τους οδηγήσει σε ένα είδος μυθιστορήματος που προσπαθεί κυρίως να πει την αλήθεια. Επίσης και οι δύο αποφάσισαν να ζήσουν και να δουλέψουν μακριά από το κέντρο της Αβάνας: ο Padura στο σπίτι που έχτισε ο παππούς του και στο οποίο γεννήθηκε και ο Hemingway στην "Finca Vigia" (Φάρμα με Θέα), ένα κτήμα του 19ου αιώνα που βρίσκεται 16 χιλιόμετρα περίπου ανατολικά της Αβάνας.

Όταν πρόκειται, όμως, για τον χαρακτήρα τους οι ομοιότητες μεταξύ τους σταματούν απότομα. Στην μπροστινή πύλη του κτήματός του ο ίδιος ο Hemingway έγραφε: "Οι απρόσκλητοι επισκέπτες δεν θα γίνονται δεκτοί." Ο Padura είναι ένας εξαιρετικά ευγενικός οικοδεσπότης που του αρέσει να αφιερώνει χρόνο στους επισκέπτες του είτε αυτοί είναι προσκεκλημένοι είτε όχι.
Όταν ρωτήθηκε να μας εξηγήσει γιατί δεν μπορεί να φανταστεί να αφήσει την Αβάνα, η οποία αποτελεί το σκηνικό όλων του των μυθιστορημάτων μέχρι στιγμής, ο Padura ανασηκώνει τους ώμους του λέγοντας: "Είμαι ομιλητικός. Η Αβάνα είναι ένα μέρος όπου πάντα μπορείς να ξεκινήσεις μια συζήτηση με κάποιον ξένο στη στάση ενός λεωφορείου."