Havana-Cultura
HAROLD LOPEZ NUSSA
Πιανίστας
Ο Harold López-Nussa κάθεται στο πιάνο και μετά από
μερικές κλίμακες για ζέσταμα πηγαίνει στη δουλειά. Ενώ πριν από λίγα λεπτά ήταν χαλαρός, κουβέντιαζε και έκανε αστεία με το κοινό, ξαφνικά μεταμορφώθηκε και πνευματικά αλλά και σωματικά. Είναι ολοκληρωτικά συγκεντρωμένος, ενώ η δεξιοτεχνία του επιβεβαιώνεται
ξανά και ξανά με άψογα 'ανεβάσματα' και 'κατεβάσματα.' Το κεφάλι του και οι ώμοι του παίρνουν κλίση προς το μουσικό του όργανο, όχι από πίεση αλλά με την ταπεινότητα ενός
ιππότη που υποκλίνεται στον ανώτατο άρχοντά του. Η αναπνοή του που ακούγεται και το διακεκομμένο μουρμουρητό του τον παρουσιάζουν ως μια λιγότερο ανήσυχη εκδοχή του Glenn Gould.
Ο Harold παίζει το κομμάτι "Memories of Tomorrow" του Keith Jarrett και στη συνέχεια ακολουθεί μία από τις δικές του συνθέσεις. Αυτή η σύντομη παράσταση είναι αρκετή για να δείξει το φάσμα του μουσικού του οίστρου, καθώς και τη βαθιά γνώση της σύγχρονης τζαζ, της εγχώριας κουβανέζικης ρούμπα και όλων όσα βρίσκονται ενδιάμεσα αυτών. Όταν σταματά να παίζει, το χειροκρότημα είναι τόσο έντονο και με τόσο μεγάλη διάρκεια λες και βρισκόμαστε στο Montreux Jazz Festival, όπου ο Harold κέρδισε το πρώτο βραβείο στον διαγωνισμό του σόλο πιάνο το 2005 και όπου προσκλήθηκε να δώσει παράσταση την επόμενη χρόνια.
Για μια στιγμή θα μπορούσες να το ξεχάσεις. Είναι βράδυ, βρίσκεσαι στην κουζίνα του Harold και σε περιτριγυρίζουν
όχι περισσότερα από 10 άτομα, όπου τα πιο πολλά από αυτά είναι μέλη της οικογένειας του Harold. Ακούν τον Harold να παίζει στο συγκεκριμένο πιάνο του σαλονιού από τότε που άρχισε να περπατάει. Φυσικά, δεν άκουγαν αποκλειστικά και μόνο. Η μητέρα του Harold είναι δασκάλα πιάνου. Ο πατέρας του και ο αδερφός του είναι διάσημοι ντράμερ. Ο θείος του, ο Ernán López-Nussa, είναι πιανίστας και ένας από τους 'γίγαντες' της κουβανέζικης τζαζ. Όλοι βοήθησαν τον Harold να γίνει το 23χρονο φαινόμενο που είναι σήμερα.
Καθώς το χειροκρότημα καταλαγιάζει, ο Harold σηκώνεται, χαμογελά δειλά και κάνει πέντε βήματα προς την
κουζίνα για να δει τι φαγητό υπάρχει. Παρά όλους τους θριάμβους του στο εξωτερικό (εκτός από το Montreux, έπαιξε σε διαγωνισμούς στη Γαλλία, την Ισπανία και την Ιταλία), δεν φαίνεται
να βιάζεται ιδιαίτερα να αφήσει το μικρό του διαμέρισμα στην γειτονιά Vedado της Αβάνας. Αντλεί ολοφάνερα δύναμη από την εμψύχωση της οικογένειάς του, που τελικά μπορεί να αξίζει περισσότερο από όλα τα πρώτα βραβεία σε ολόκληρο τον κόσμο.
