Havana-Cultura
NADIA PORRAS aka MARAYA SHELLS
Καλλιτέχνις - Ερμηνεύτρια
Ένα πρωινό σε έναν ήσυχο αστικό δρόμο στο προάστιο Vedado της Αβάνας, εμφανίζεται μια γυναίκα η οποία στέκεται στην είσοδο του διαμερίσματός της και ποζάρει. Φοράει ένα μαύρο δαντελωτό τοπ και ένα γυαλιστερό κόκκινο κολάν μέσα από ψηλοτάκουνες μαύρες μπότες. Το χρώμα του κραγιόν της και του μανώ ταιριάζουν με το κολάν της, το οποίο ταιριάζει επίσης και με – τί είναι αυτά στα μαλλιά της;; – α ναι, τεράστια, κατακόκκινα ρόλεϊ. "Τα ρούχα μου," λέει με εισαγωγικό τρόπο και κάνοντας αργές και κομψές κινήσεις με τα χέρια από τις μπότες μέχρι τα ρόλεϊ, "είναι η ζωή μου!"
Γνωρίστε τη Maraya Shells ("τη μία και μοναδική!"). Μιλάει με αφορισμούς τους οποίους ακολουθούν συνήθως θαυμαστικά ("Όλοι μας έχουμε το δικαίωμα να ψωνίζουμε!" και "Είμαστε όμορφοι και πολύτιμοι, αλλά δεν έχουμε χρόνο για τίποτα!"). Μοιάζει να της έχει δώσει ο Pedro Almodovar ένα τέτοιο στυλ ώστε να πρωταγωνιστήσει σε ταινία του John Waters σε κάποιο φανταστικό κουβανέζικο Λας Βέγκας. Στην πραγματικότητα είναι το alter ego και η δημιουργία της φαντασίας της Nadia García Porras, μιας από τις πιο συναρπαστικές και εφευρετικές καλλιτέχνιδες που δουλεύουν σήμερα στην Αβάνα.
Όχι, φυσικά, ότι όλο αυτό είναι άμεσα εμφανές στην κινηματογραφική ομάδα της Havana Cultura. Ήρθαμε για να πάρουμε συνέντευξη από την Porras. Αντί γι' αυτήν μας υποδέχτηκε η Maraya Shells που επιμένει ότι είναι η αδερφή της Porras ("Η καημένη η Nadia -- δεν έχει χέρια πριγκίπισσας όπως έχω εγώ!") και που συμφωνεί τελικά να δώσει μόνη της συνέντευξη. Αλλά η συνέντευξη θα γίνει στο διαμέρισμα ενός γείτονα όπου το ντεκόρ, για κάποιο λόγο, είναι πιο πολύ του γούστου της.
Ο λόγος γίνεται σαφής τη στιγμή που μπαίνουμε μέσα. Μέσα στο διαμέρισμα, όπου διαμένει μια καλοσυνάτη απλή κυρία μεγαλύτερης ηλικίας, υπάρχει μία μεγάλη συλλογή από γύψινους Ινδιάνους αρχηγούς, τεράστιοι πλαστικοί ήλιοι, μικροσκοπικά πορσελάνινα αγάλματα παιδιών και πραγματικά παπαγαλάκια μέσα σε κλουβιά. Η Maraya Shells κάνει μία άλλη κίνηση με τα χέρια της, χαράσσοντας μία καμπύλη από τα κλουβιά των πουλιών προς τους πίνακες με το ηλιοβασίλεμα και τους καταρράκτες: "Todo es perfecto aquil!" Δεν μπορούμε παρά να συμφωνήσουμε.
Όταν η συνέντευξη τελειώνει, μας καλεί δίπλα για να γνωρίσουμε την "αδερφή" της – με μια προειδοποίηση: "Είναι τρελή" – είναι καλλιτέχνης!" Τη στιγμή που ξαναμπαίνουμε στο σπίτι, τα γυαλιστερά ρούχα, τα ρόλεϊ και οι μπότες που φορούσε η Maraya Shells είχαν εξαφανιστεί. Στη θέση τους βρίσκουμε τη Nadia Porras ξαπλωμένη σε μια δερμάτινη πολυθρόνα, απόλυτα φυσιολογική, φορώντας μια λευκή μπλούζα με μανίκια και ένα μαλακό καφέ παντελόνι. Δεν βλέπουμε κανέναν γύψινο Ινδιάνο.
Αυτό το διαμέρισμα, με την εκπληκτική θέα στο Malécon και πιο πέρα τα κύματα, ανήκει στη μητέρα της Porras, καθηγήτρια τέχνης. Στο τραπεζάκι υπάρχει το τελευταίο τεύχος του περιοδικού της αμερικανικής τέχνης "Η Τέχνη στην Αμερική". Στα ράφια υπάρχουν ακριβά βιβλία τέχνης ("Από τον Baudelaire στον Bonnard", στα Αγγλικά). Το μόνο κάπως άσχημο είναι οι διασκορπισμένες φωτογραφίες στην τραπεζαρία που απεικονίζουν την Porras και μερικές ομάδες ανθρώπων οι οποίοι σέρνουν ένα μεγάλο και πλαστικό πράγμα γύρω από την Αβάνα, αναμφίβολα για την προετοιμασία μιας παράστασης ή προβολής έργων τέχνης.
Πώς, λοιπόν, η Nadia γίνεται Maraya ή το αντίστροφο; "Πάντα μου άρεσε το καμουφλάζ," εξηγεί η Porras. "Επιπλέον, εδώ στην Κούβα, όλα έχουν να κάνουν με την προσποίηση. Πάντα μου άρεσε αυτή η πλευρά του συγκεκριμένου τόπου." Ενώ το alter ego της παρουσιάζεται συνέχεια με χαμόγελα και χαρακτηρίζεται από ψυχική ευφορία, η Porras διατηρεί μια τόσο πειστική σοβαρότητα, που είναι δύσκολο να καταλάβεις πότε αστειεύεται. Ίσως να είναι και αυτό μέρος του καμουφλάζ.
