Havana-Cultura
DUVIER
DUVIER DEL DAGO FERNANDEZ
Ο Duvier del Dago Fernandez είναι αρκετά νέος ώστε να ονειρεύεται και αρκετά ταλαντούχος ώστε να μετατρέψει τα όνειρά του σε διαχρονικές μουσικές δημιουργίες. Είναι ένας από τους γνωστότερους νέους καλλιτέχνες στην Κούβα. Έχει συμμετάσχει σε δυο Εκθέσεις Τέχνης της Μπιενάλε της Αβάνας - την πρώτη φορά το 2000 όταν ήταν ακόμα φοιτητής στο πανεπιστήμιο. Η δουλειά του συνήθως πραγματεύεται το άφταστο με απαθή ακρίβεια. Η παράσταση που έκανε το 2007 στη Μαδρίτη με τίτλο "Plastic Girl" επικεντρωνόταν στην Μπάρμπι (την άφταστη γυναίκα). Στο "The Strange Case of the Ideal Onlooker" (2006), ένα συρμάτινο ολόγραμμα φαίνεται να συμβολίζει ένα αληθινό πρόσωπο, ίσως μια ιστορική προσωπικότητα, ίσως τον ίδιο τον καλλιτέχνη. Το "Bungalow Project" για την Μπιενάλε της Αβάνας του 2006 αφορούσε το όνειρο του να ζεις στο ιδανικό σπίτι. Στο "Castles in the Air" (2004), κάμερες και κινητά τηλέφωνα αιωρούνται ψηλά στον αέρα.
Ο Duvier Del Dago γεννήθηκε το 1976 στη Zulueta, στην κεντρική κουβανική επαρχία Villa Clara. Από πολύ μικρός ξεκίνησε να σχεδιάζει και κέρδισε βραβεία πριν ακόμα παρακολουθήσει τη σχολή τεχνών στο Τρινιδάδ (Κούβα) και το αναγνωρισμένο Instituto Superior del Arte (ISA) στην Αβάνα. Στο ISA, ο Duvier υπήρξε μαθητής του René Francisco Rodríguez, ενός από τους πιο επιτυχημένους σύγχρονους καλλιτέχνες της Κούβας και διάσημου υποκινητή τηςκαλλιτεχνικής προσπάθειας. "Μας άνοιξε τις πόρτες του σπιτιού του", θυμάται ο Duvier. "Το σπίτι του έγινε το στούντιό μας. "Ένα από τα αγαπημένα έργα του Rene Francisco είναι το Galeria DUPP, κατά το οποίο ο ίδιος μαζί με τους μαθητές του πειραματίζεται σχετικά με τους τρόπους παρουσίασης των συλλογικών καλλιτεχνικών τους έργων όχι μόνο έξω από την τάξη αλλά και έξω από τις γκαλερί και τα μουσεία.
Ο Duvier συμμετείχε στο έργο Galleria DUPP, το οποίο έγινε αντικείμενο συζήτησης της Μπιενάλε της Αβάνας του 2000. Με τίτλο "Ένα, Δύο, Τρία, Δοκιμή...," το έργο τοποθετήθηκε στο φρούριο El Morro του 16ου αιώνα, το οποίο βλέπει στο λιμάνι της Αβάνας. Οι βρώμικοι διάδρομοι του κάστρου καλύφθηκαν με ζωγραφιές σε πλαστικά φύλλα. Στο εξωτερικό μέρος, στα μετερίζια υπήρχαν δεκάδες γιγαντιαία μικρόφωνα από χυτοσίδηρο, εκ των οποίων μερικά ήταν στραμμένα προς τα έξω σαν να προσπαθούσαν να επικοινωνήσουν με τον κόσμο και άλλα ήταν στραμμένα από την άλλη σαν να προσπαθούσαν να λογικέψουν τα κανόνια του φρουρίου. Το 2000, το έργο κέρδισε το Βραβείο της Ουνέσκο για την Προώθηση των Τεχνών.
Ο Duvier στη συνέχεια συνεργάστηκε με έναν άλλο καλλιτέχνη, τον Omar Moreno. Συνεργάστηκαν για τρία χρόνια, γνωστοί με το κοινό όνομα Omarito & Duvier, και έκαναν εκθέσεις στην Κούβα και το εξωτερικό. Ωστόσο, το 2001-2002, η συνεργασία τους έφτασε στο τέλος της. "Ήταν πραγματικά δύσκολο όταν χωρίσαμε," λέει ο Duvier. "Εκείνος σταμάτησε εντελώς να ασχολείται με την τέχνη και εγώ συνέχισα μόνος μου, αλλά ήταν σαν να ξεκινούσα πάλι από το μηδέν. Όλοι μάς ήξεραν σαν ντουέτο."
Ο Duvier άρχισε να σχεδιάζει πάνω σε ημιδιαφανές νάιλον. Αναφέρει ότι ήθελε τα αντικείμενά του να μοιάζουν με ήρωες κόμικ, να είναι όσο το δυνατόν πιο "αληθινοί". Η διαφάνεια του υλικού πάνω στο οποίο σχεδίαζε, του έδωσε την απτή ποιότητα, την οποία αναζητούσε αλλά αυτό δεν ήταν αρκετό. Συνέχισε δημιουργώντας τρισδιάστατα μοντέλα μερικών σχεδίων του και έπειτα, μερικές στρογγυλές απεικονίσεις. Σε μερικούς από τους χαρακτήρες αυτούς έδωσε τη δική τους ιστορία. Ένας από αυτούς ήταν ο "Ο Αντιγραφέας" (2001), ο οποίος μιλούσε σε πρώτο πρόσωπο για την αντιγραφή και την έλλειψη πρωτοτυπίας. Ο Αντιγραφέας ήταν μια υβριδική φιγούρα με ουρά γοργόνας και καπέλο αστυνομικού.
Παρά την πολυεπιστημονική του προσέγγιση, φαίνεται πως ο Duvier κολλάει στο μολύβι του. "Η πράξη της σχεδίασης είναι πολύ σημαντική για μένα," αναφέρει. "Δεν είναι υποδεέστερη της γλυπτικής, της ζωγραφικής ή οτιδήποτε άλλου. Είναι κάτι αυτούσιο. Με το σχέδιο μπορώ να κάνω ό,τι θέλω. Είναι η καλύτερη μορφή επικοινωνίας που έχω."
Πολλά από τα σχέδιά του δημιουργούνται στο μικρό του στούντιο στον τελευταίο όροφο ενός κτιρίου στην Παλιά Αβάνα. Το δωμάτιο μοιάζει με έναν στενόχωρο φοιτητικό κοιτώνα - ένας στόχος κρεμασμένος στην πόρτα της τουαλέτας, ένα πλαστικό κρανίο και μικροαντικείμενα επιστημονικής φαντασίας στη βιβλιοθήκη. Μένει σε ένα άλλο μέρος της πόλης, το Vedado, μαζί με την φίλη του, Claudia Fallalero. Το κοριτσάκι τους, η Salomé, γεννήθηκε το 2006 όταν ο Duvier ρύθμιζε τον φωτισμό και τακτοποιούσε τις τελευταίες λεπτομέρειες της κατασκευής του για την Μπιενάλε της Αβάνας.
Στην αρχή ο Duvier αντιμετώπισε πρόβλημα με την αποδοχή του κόσμου για τη μετατροπή των σχεδίων του σε μεγάλες κατασκευές. Το 2004 είχε την ιδέα να δημιουργήσει ένα ολόγραμμα ενός αθλητικού αυτοκινήτου χρησιμοποιώντας κλωστή, γάντζους και ξύλινα πάνελ. "Οι άνθρωποι έλεγαν: Θες να χρησιμοποιήσεις κλωστή; Πώς σκοπεύεις να το κάνεις αυτό;!" Τελικά το έργο αποτέλεσε κομμάτι της σειράς "Κάστρα στον Αέρα", η οποία παρουσιάστηκε στην Αβάνα και το Λονδίνο. Μετά από αυτό, οι πόρτες των γκαλερί άνοιξαν και μπορούσε πιο εύκολα να εξηγεί τις ιδέες του.
Τα κομμάτια από κλωστή του Duvier υφαίνονται επί τόπου. Για τη δημιουργία μιας από αυτές τις κατασκευές χρειάζονται περίπου τέσσερις ημέρες. Στην αρχή έχει έναν βοηθό για την εγκατάσταση των πάνελ και τη σχεδίαση των γραμμών. Μετά, όμως, αναλαμβάνει μόνος του να περάσει τις κλωστές. "Οι άνθρωποι με ρωτάνε γιατί δεν δημιουργώ μεταλλικές κατασκευές, γιατί δεν χρησιμοποιώ ένα πιο ανθεκτικό υλικό. Αλλά ο εφήμερος χαρακτήρας των κομματιών μου είναι σημαντικός, πολύ σημαντικός. Είναι σαν να υφαίνω τα δικά μου όνειρα."
