Havana-Cultura
PAVEL GIROUD
Σκηνοθέτης Κινηματογραφικών Ταινιών
Ο Pavel Giroud αποκαλείται "ο Κουβανός Truffaut". Αν και επιμένει ότι το έργο του Truffaut δεν τον έχει επηρεάσει πραγματικά, αναγνωρίζει ένα κοινό ενδιαφέρον: Τον Alfred Hitchcock. "Μου αρέσει η ιστορία να κυλάει με αγωνία", λέει ο Giroud. Επίσης του αρέσει ο τρόπος, με τον οποίο ο Pedro Almodovar και ο Wong Kar-wai χρησιμοποιούν τα χρώματα και ο τρόπος, με τον οποίο ο Sergio Leone χρησιμοποιεί τον ήχο ως δραματικό στοιχείο.
Ναι, ο Pavel Giroud φαίνεται ότι είναι σε καλό δρόμο για να πάρει μια θέση ανάμεσα στους μεγάλους του κινηματογράφου αλλά μην ανησυχείτε, η ειρωνεία δεν τον εγκαταλείπει. Όταν τον γνωρίσετε θα καταλάβετε. Φαίνεται συνεχώς έτοιμος να μοιραστεί ένα γέλιο, ακόμη και αν το αστείο αφορά τον ίδιο. Παρά τους επαίνους που δέχεται στα φεστιβάλ κινηματογράφου σε ολόκληρο τον κόσμο και παρά τις μεγάλες του κινηματογραφικές προσδοκίες, ο Giroud αποφεύγει την καλλιτεχνική αλαζονεία με φυσική ευκολία. Ίσως, επειδή στην ουσία είναι πραγματικός καλλιτέχνης.
Ο Giroud, 35 ετών, σπούδασε σχέδιο στο Instituto Superior de Diseño της Αβάνας. Είχε κάποια αόριστα σχέδια να εργαστεί σε διαφημιστικό γραφείο ή ίσως στο θέατρο ή τον κινηματογράφο ως σχεδιαστής γραφικών αλλά οι ιδέες αυτές έφυγαν μόλις πήρε το πτυχίο του. "Συνειδητοποίησα ότι δεν είχα το ταλέντο για να τα καταφέρω ως σχεδιαστής γραφικών", αναφέρει. Έτσι, στράφηκε στη ζωγραφική. Μερικά από τα έργα του, ειδικά τα πιο πρόσφατα, είναι κρεμασμένα στους τοίχους του κομψού διαμερίσματός του στη γειτονιά Vedado της Αβάνας. ("Δεν έχω ζωγραφίσει κάτι εδώ και δέκα χρόνια", λέει.)
Σταδιακά κατάφερε να συνοδεύσει τους πίνακές του με βίντεο, δίνοντας έμφαση στην ειρωνία. Ψεύτικα τηλεοπτικά σποτ, ψεύτικες αφηγηματικές ταινίες...Η ειρωνία κρατούσε τα ηνία. Ο τομέας της διαφήμισης άρχισε να απογειώνεται στην Κούβα και κάποιος από ένα γραφείο τον πλησίασε για να δημιουργήσει μια ταινία για μια μάρκα τσιγάρων. Δέχτηκε και ανακάλυψε ότι τελικά του άρεσε η διαφήμιση. Με τα λεφτά που έβγαλε από τη διαφήμιση άρχισε να κάνει μικρές ταινίες.
Για αυτές τις μικρές ταινίες ο Giroud έκανε σχεδόν τα πάντα μόνος του -- συγγραφή σεναρίου, κάμερες, ήχος, έλεγε σε ηθοποιούς που δεν ήταν ηθοποιοί πως να παίζουν. Τα μεγαλύτερα έργα, οι μεγαλύτεροι προϋπολογισμοί και οι μεγαλύτερες επιτυχίες του φέρνουν νοσταλγία για αυτές τις πρώτες ημέρες. "Μου λείπει ο αυθορμητισμός", αναφέρει. "Και τότε, λόγω κυρίως της δικής μου άγνοιας, δεν υπήρχε τόσος φόβος. Όταν δεν γνωρίζεις ότι η πτώση θα σε σκοτώσει, απλά πηδάς χαρούμενος από τον βράχο!".
Καθώς κέρδιζε αναγνώριση για τις μικρές του ταινίες, του ζητήθηκε να σκηνοθετήσει μουσικά βίντεο και για άλλη μια φορά άδραξε της ευκαιρίας. "Να πεις μια ιστορία σε τρία λεπτά, όσο διαρκεί δηλαδή ένα τραγούδι. Πώς θα μπορούσα να αρνηθώ;"
Η μοναδική αφίσα ταινίας που επέτρεψε να έχει στο διαμέρισμά του είναι αυτή του "Todo por Ella", την οποία έφτιαξε με πέντε φίλους του το 2002. "Αυτή η ταινία μου άνοιξε πραγματικά πόρτες", θυμάται με ευγνωμοσύνη. Το πιο σημαντικό είναι ότι οδήγησε στο τέλειο "3x2", το οποίο κέρδισε το βραβείο Καλύτερης Πρώτης Ταινίας στο Φεστιβάλ Ταινιών του Μόντρεαλ του 2004. Το "3x2" αποτέλεσε κοινή προσπάθεια τριών νέων σκηνοθετών, του Giroud, του Lester Hamlet και του Esteban Insausti. Καθένας τους είχε 30 λεπτά για να περιγράψει μια ερωτική σχέση. Η ταινία ξεκινά με το "Flash" του Giroud, το οποίο εκτυλίσσεται στη σύγχρονη Αβάνα, όπου τον φωτογράφο ξεμυαλίζει ένα μοντέλο της δεκαετίας του '50.
Η πρώτη ατομική προσπάθεια του Giroud στη δημιουργία ταινιών ήταν το "La Edad de la Peseta", το οποίο ολοκληρώθηκε το 2006. Πρόκειται για την ιστορία ενός δεκάχρονου αγοριού ("η ηλικία της ανοησίας" του τίτλου), το οποίο μπαίνει στην εφηβεία ακριβώς την εποχή που ξεκινά η Επανάσταση στη χώρα του. Η ειρωνεία: Η πρώτη κινηματογραφική ταινία του Giroud είναι επίσης η μοναδική ταινία που δεν έγραψε μόνος του. Το σενάριο του "La Edad de la Peseta" έγραψε ο Arturo Infante, ένας νεαρός σεναριογράφος και σκηνοθέτης ταινιών.
Ο Giroud επέστρεψε στα συγγραφικά του καθήκοντα για την πιο πρόσφατη ταινία του, η οποία φέρει τον τίτλο "Omerta". Είναι η ιστορία ενός άνδρα που εργάζεται ως σωματοφύλακας ενός από τους μεγαλύτερους συμμορίτες της Αβάνας την δεκαετία του '40 και καταντά άχρηστος μετά την Επανάσταση. "Είναι μια ιστορία για το γήρας και την τέχνη του να γερνάμε", λέει ο Giroud. Και για κάποιο λόγο αυτό τον κάνει να χαμογελά.
